RIN 2/1
การตามเด็กซุกซนคนหนึ่งในย่านที่มีคนพลุกพล่านมากมายขนาดที่ชิบุยะนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย เพราะมันทำให้เขาไม่ค่อยไว้วางใจในตัวเองเท่าไหร่ ห่วงว่าร่างเล็กๆ ที่เดินผลุบไปทางนั้นที ทางโน้นที จะเกิดอันตรายขึ้นหากเขาคลาดสายตาไปเพียงชั่วนาทีเดียว
ยูคิโอะถอนหายใจเฮือก เขาเหนื่อยเต็มทีกับการสอดส่ายสายตาผ่านผู้คนมากมายเพื่อมองหาเด็กสาวร่างจ้อย ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจคว้ามือเล็กๆ นั้นเอาไว้ก่อนที่จะลับหายไปกับฝูงชนอีก
รินเงยหน้ามองยูคิโอะที่มีร่อยรอยของความเครียดขรึมอย่างงงๆ
ยูคิโอะเองก็ปรายตามองเธอเช่นกัน ใบหน้าขรึมๆ นั้นคลายลงเมื่อเห็นคำถามในดวงตาของเธอ
“เดี๋ยวหลงทาง”
คำบอกเล่าของยูคิโอะทำให้รินยิ้ม...
ความอบอุ่นแทรกซึมเข้ามาในจิตใจ ตอนนี้เธอไม่ได้โดดเดี่ยวแล้วใช่ไหมคะ คุณพ่อ คุณแม่.. ถึงใครๆ จะรังเกียจเธอ แต่อย่างน้อย ตอนนี้เธอก็มียูคิโอะ แล้วก็ยังโทรุอีกคน อ้อ ต้องนับยูริซังด้วย
แค่นี้เธอก็ควรจะมีความสุขได้แล้วใช่ไหม...
“ขอบคุณนะ ยูจัง”
ร่างสูงชะงัก ก้มลงมองเธออย่างแปลกใจ รินหัวเราะขำที่เห็นเขาทำหน้าเหวอๆ ก่อนจะฉุดลากให้เขาไปตามทางที่เธอต้องการ
เมื่อเดินดูโน่นดูนี่จนพอใจแล้ว เธอก็พายูคิโอะเดินเข้าร้านขายขนมเค้กที่เธอหมายตาเอาไว้ตั้งแต่คราวก่อน สายตาเธอเป็นประกายยามที่มองขนมเค้กหลากสไตล์ที่แข่งกันฟูฟ่องอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับจะประชันความงามให้กรรมการตัดสินอย่างเธอตัดสินความเป็นหนึ่ง
“ยูคิโอะ เลือกด้วยสิ” รินหันมาทางยูคิโอะที่ยืนอยู่ห่างๆ พลางกวักมือเรียก “มากินด้วยกัน”
“ไม่ล่ะ ฉันไม่ชอบอะไรหวานๆ”
“โธ่ งั้น มาช่วยรินเลือกดีกว่า ตอนนี้รินตาลายไปหมดแล้ว”
ยูคิโอะหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยอมก้าวเข้ามาช่วยโดยดี ในที่สุด เธอก็ชี้ไปที่เค้กสีขาวสะอาดที่มีสตอเบอรี่สีแดงสดและสับปะรดสีเหลืองสดใสโดยมี ‘ผู้ช่วย’ พยักหน้าหงึกหงักอยู่ข้างๆ อย่างเห็นด้วย
เมื่อสั่งขนมเค้กเสร็จ รินจึงคิดจะไปหาที่นั่งเพื่อรอทานขนมเค้ก เด็กสาวมองซ้ายมองขวา.. ร้านนี้คงจะต้องอร่อยมากพอดูเลย เพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่โต๊ะที่ถูกจับจองแล้วทั้งนั้น
“รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูให้” ยูคิโอะบอก
แต่แล้ว จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เฮ้! ยูคิโอะ”
เมื่อหันไปทางต้นเสียง รินพบว่าคนที่เรียกยูคิโอะนั้นเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง อายุคงจะพอๆ กับยูคิโอะ และเขาคนนั้นก็ไม่ได้อยู่คนเดียว หากแต่มีเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ดูอายุอานามแล้วก็น่าจะไล่เลี่ยกันนั่งรวมอยู่ด้วย ดวงตาคมปราดมองมาทางรินที่เดินตามยูคิโอะต้อยๆ อย่างไม่ได้สนใจนัก ก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือในมืออย่างเดิม
“มาซารุ ชูอิจิ”
ยูคิโอะยิ้มออกมาได้ เขาคว้ามือรินเอาไว้ให้เดินตามไปนั่งที่โต๊ะของคนเรียกที่ยังมีเก้าอี้เหลืออีกสองตัวพอดี
“ไม่น่าเชื่อว่าจะเห็นนายในร้านขนมเค้ก” เป็นคำพูดแซวเล่นจากเด็กหนุ่มที่เอ่ยปากเรียก ท่าทางร่าเริงนั้นช่างต่างจากเจ้าของโต๊ะอีกคนโดยสิ้นเชิง
“ผิดหรือไง”
“เปล่าหรอก แค่แปลกใจ ว่าแต่ สาวน้อยคนนี้แฟนนายเหรอ”
ยูคิโอะหัวเราะร่วนขณะที่รินทำหน้าแปลกๆ กับคำทักนั้น แต่เพราะเธอยังไม่รู้จักใครสักคนทำให้เธอยังไม่กล้าพูดอะไรออกไปนอกจากพยายามยิ้มแหยให้เท่านั้น
“เจ้านายต่างหากล่ะ” ยูคิโอะว่า “ตอนนี้ทากะซังให้ฉันดูแลหลานสาวคนใหม่ มิยาสึกิ ริน”
คำแนะนำของยูคิโอะทำให้ใครคนหนึ่งที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วยเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ พร้อมๆ กับที่ยูคิโอะหันไปบอกรินว่า
“ส่วนนี่ คานาเมะ มาซารุ กับ.. อาคิฮิสะ ชูอิจิ เพื่อนห้องเดียวกันกับฉันเอง”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” รินยิ้มให้โดยได้รับรอยยิ้มตอบกลับจากคานาเมะ มาซารุ และได้รับ.. ความเฉยเมยจากอาคิฮิสะ ชูอิจิ
เค้กฟูฟ่องของรินถูกนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะ เรียกความสนใจจากรินได้ชะงัด เธอแค่รู้สึกแย่นิดหน่อยที่ต้องพบคนอย่างอาคิฮิสะ ชูอิจิ การถูกเมินใส่แบบนี้เธอยังไม่เคยชินกับมันแม้ว่าเธอจะถูกญาติแทบทุกคนเมินหน้าใส่ก็ตาม
หรือเธอควรจะทำตัวให้ชินเข้าไว้ ??
รินกินเค้กหมดอย่างรวดเร็ว โดยมียูคิโอะเอียงหน้ามองอย่างทึ่งๆ เธอกินเค้กก้อนโตหมดก่อนมาซารุที่มีเค้กเหลือครึ่งชิ้นเสียอีก
“ไปกันเถอะ ยูจัง” เธอบอกยูคิโอะเบาๆ ไม่อยากจะนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้อีกแล้ว ถึงมาซารุจะมีท่าทางใจดีก็ตาม แต่เมื่อมีอีกคนหนึ่งเย็นชาใส่เธอ ความอึดอัดใจก็มีมากพอที่ทำให้เธอยอมเสียมารยาท
ยูคิโอะก็ยังเป็นยูคิโอะที่ยอมตามใจเธอเสมอ และเขาเองก็คงจะเข้าใจเธออยู่บ้างเพราะยูคิโอะตวัดสายตาไปทางชูอิจิที่ยังคงสีหน้าเคร่งขรึมไม่เปลี่ยน
“เจอกันพรุ่งนี้นะ” ยูคิโอะบอกมาซารุ
“อืม แล้วเจอกัน”
เมื่อคนทั้งคู่เดินจากไปแล้ว มาซารุก็ถอนหายใจเฮือกโต มองเพื่อนสนิทที่สุดอย่างตำหนิพลางส่ายหน้า
“นายนี่ก็เหลือเกินจริงๆ ทำหน้าน่ากลัวใส่น้องเขายังกับจะลุกไปฆ่าน้องเขาให้ตายอย่างนั้นแหละ”
“ตายไปได้ก็ดี”
เป็นคำพูดที่ไม่รู้ร้อนหนาวใดๆ ใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่แล้วยิ่งดูเครียดมากขึ้นเมื่อนึกถึงเด็กสาวที่เพิ่งลุกจากไป
“เธอไม่รู้จักนายด้วยซ้ำ”
“แกล้งไม่รู้จักมากกว่าล่ะมั้ง”
“นายนี่น้า อย่าร้ายกาจกับว่าที่คู่หมายขนาดนั้นเลยน่า” มาซารุชักหวาดๆ แทนคนร่างเล็กเมื่อครู่ เขาเชื่อว่าเขามองไม่ผิด.. เธอคนนั้นไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย
เผลอๆ อาจจะไม่รู้แม้กระทั่งว่า มิยาสึกิ ทากะ ได้เตรียมคู่หมายเอาไว้ให้เธอได้เลือกแล้วถึง 2 คน!!
edit @ 26 Aug 2008 09:53:37 by narujung
