ความคิดของจินยอง : เทจุน
สามปีผ่านมาแล้ว ฉันพบคุณครั้งแรกที่คอร์สอบรมเพื่อเป็นชาวโรงแรมที่โรงแรมโซล เราแบ่งปันความคิดร่วมกัน แม้ว่าการอบรมมันจะยากลำบากเพียงใดแต่เราก็พยายามหาเวลาเพื่อที่จะพูดคุยกันและอยู่ด้วยกัน ภาพถ่ายที่พวกเราถ่ายร่วมกับท่านประธานยังคงแขวนอยู่ในห้องแบบนั้น
ทุกคนในรูปนั้นต่างก็มองไปที่กล้องยกเว้นแต่เราที่แอบมองกันและกัน ภาพถ่ายภาพนั้นนำมาซึ่งความทรงจำอันมากมาย... ความทรงจำอันแสนดี จนกระทั่งคุณจากไป
สามปีที่แล้ว หลังจากเหตุการณ์อื้อฉาวนั่น ฉันเฝ้าขอร้องให้มาดามซองยอมพูดความจริง แต่มันก็ล้มเหลว เรื่องเสื่อมเสียนั้นทำให้อาชีพของคุณในฐานะคนโรงแรมต้องหยุดชะงักลง ฉันชอบคุณมากนะ ถึงขนาดขอคุณแต่งงาน เพราะฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ แต่คุณไม่ยอมตอบ... คุณจากฉันไป
ฉันเกือบจะหาคุณไม่เจอในลาสเวกัส สิ่งที่ฉันได้ยินเวลาโทรศัพท์หาคุณ ทุกครั้งจะเป็นเสียงของเครื่องตอบรับอัตโนมัติ ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายโลดแล่นในตัวของฉันเวลาที่ฉันได้ยินคนอื่นๆพูดถึงชื่อคุณ ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมคุณไม่ยอมติดต่อมาที่โรงแรม ฉันเป็นแค่คนที่ไม่มีตัวตนสำหรับคุณหรือไง หรือฉันทำได้แค่เพียงแบ่งปันความสุขของคุณ แต่แบกรับความทุกข์ร่วมกับคุณไม่ได้ ฉันเฝ้าเยาะเย้ยตัวเองอย่างนั้น
ฉันตามหาคุณจนเกือบหมดหวัง แต่ทันใดนั้น ฉันก็เห็นคุณเดินอยู่บนถนนในลาสเวกัส... ฉันตะโกน
“เทจุน!” ทำไมคุณกลับไปที่โรงแรมโซลไม่ได้ ?
คุณไม่เข้าใจความหวังที่ท่านประธานชเวฝากไว้ที่คุณหรือยังไงกัน
“มันเป็นเพียงแค่อุบัติเหตุ” ฉันได้ยินตัวเองพูดออกไปแบบนั้น โชคร้ายที่อุบัติเหตุนั้นเปลี่ยนชีวิตของคุณ และอาจจะเปลี่ยนชีวิตของเราทั้งคู่ ฉันรู้สึกเจ็บปวดเมื่อฉันรู้ว่าคุณต้องมาเป็นคนล้างจานในลาสเวกัส คุณต้องทำอย่างนั้นแทนที่จะกลับมาที่โรงแรมโซลหรือไง นี่น่ะเหรอ ผู้ชายที่ฉันใช้เวลาถึงสามปีในการรอคอย
ฉันไม่ได้จะใช้เงินเพื่อนทำให้คุณกลับมา แต่ถ้ามันเป็นทางเดียวที่จะทำให้คุณกลับมาที่โรงแรมโซล ฉันก็จะทำ ทุกๆคนในโรงแรมต่างก็เชื่อมั่นในตัวคุณ ได้โปรดเถอะ เทจุน.. อย่าซ่อนตัวอีกเลย มาเผชิญหน้ากับความจริงกันเถอะนะ เทจุน
Credit :
- English Translation : Hotelier 2002
- Thai Translation : Narujung Exteen Blog
edit @ 16 May 2008 18:35:45 by narujung
